Kennedymars 2015, een wandeling van 80 km.



Wat vorig jaar eigenlijk als grap werd geopperd na de nachtmarathon van Haaksbergen hebben we op 26/27 september toch gedaan.

Zaterdag 26 september om 18.03 uur op de trein gestapt op weg naar Velp.

Daar aangekomen de start nummers opgehaald en wachten op de start.

Om 21 uur mochten we vertrekken, de eerste 3,5 kilometer moesten we als groep lopen.

Na de eerste pauze liep ieder voor zich.

We gingen op weg met een prachtige volle maan die ons de hele nacht begeleide.

We hebben in het begin een heel stuk gelopen van de vuurloop van afgelopen mei, dit was heel bijzonder toen was het vrij donker en nu hadden we een geweldig zicht op de IJssel.

De eerste 25 kilometer gingen we erg snel, wat niet de bedoeling was, maar we liepen steeds in het zelfde groepje en het tempo daarvan was hoog.

De route was erg afwisselend door dorpjes, over dijken langs de grote weg, door een zuivelboerderij, een fruitkwekerij.

Richting de 40 kilometer kregen we alle drie een enorme dip, mede door 3,5 kilometer lopen langs de grote weg een lange rechte weg. Nu is 3,5 kilometer normaal niet ver maar de vermoeidheid sloeg toe en we konden niet even de ogen dicht doen.

Bij de rustpost in de brandweerkazerne in Giesbeek hebben de heren even een powernap gepakt.

De heren kwamen hier als herboren uit.

De dame bracht het thuisfront en iphitos op de hoogte.

Na de rustpauze van ruim een half uur konden we er weer tegen aan.

Toen het licht begon te worden zagen we de kerktoren van Doesburg opdoemen, we wisten nog een klein stukje omhoog naar Dieren en Sprengen dan gaan we op weg terug naar Velp.

De posbank bij daglicht geweldig maar wel zwaar, want we moesten flink omhoog en na 55 kilometer is dat niet meer zo makkelijk.

Maar boven aangekomen gelukkig weer een rustpauze met drinken, broodjes en fruit.

We hebben er dan 65 kilometer opzitten.

We beginnen al onze spieren in de benen te voelen, maar we denken er niet over om op te geven, we zijn nu zo dicht bij ons doel, dat we er ook voor gaan, hoe zwaar de laatste kilometers ook worden.

We zijn nu blij met elke rustpauze en gelukkig is de afstand tussen de pauzes nu gemiddeld 5 kilometer.

Aangekomen bij de 1 na laatste pauze weten we nog 6,5 kilometer. En dat worden de zware laatste loodjes

Ilona gaat niet meer zitten want de laatste kilometers loopt ze tegen kramp in de kuiten aan.

We krijgen een app van Angelique, Jinne en Mirjam hoever we nog moeten.

Wat een verrassing dat we ze een kilometer verder zien en dat ze ons de laatste zware kilometers erdoor slepen.

Het was een geweldige en unieke ervaring. Het was zwaar vooral omdat je gewoon door moet en niet een etappe kunt rusten.

Ook bij de finish was het fijn dat er twee jongens van Lensen ons stonden op te wachten en dat we vervoer naar huis hadden.

                                      Riekus Lensen en Ilona Lensen en Marcel Brinkhof